1. ยุคเริ่มต้น (ปลายศตวรรษที่ 19)
ในช่วงแรกที่กีฬาปิงปองเริ่มได้รับความนิยมในอังกฤษ (เรียกว่า Gossima หรือ Ping-Pong) ลูกที่ใช้ทำมาจากวัสดุหลายประเภท เช่น จุกคอร์ก หรือ ด้ายพันเป็นก้อนกลม ซึ่งทำให้การกระดอนไม่สม่ำเสมอและควบคุมทิศทางได้ยาก
2. ยุคเซลลูลอยด์ (1900s - 2014)
จุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1901 เมื่อ James Gibb ชาวอังกฤษได้นำ ลูกเซลลูลอยด์ (Celluloid) มาใช้ หลังจากที่เขาไปพบมันในสหรัฐอเมริกา ลูกชนิดนี้มีน้ำหนักเบาและกระดอนได้ดีมาก ทำให้เกิดเสียง "ปิง-ปอง" จนกลายเป็นชื่อเรียกกีฬาชนิดนี้มาอย่างยาวนาน
ขนาด 38 มม. เป็นขนาดมาตรฐานที่ใช้แข่งขันมานานหลายทศวรรษ
การเปลี่ยนเป็น 40 มม. หลังจบการแข่งขันโอลิมปิกปี 2000 ที่ซิดนีย์ สมาพันธ์เทเบิลเทนนิสนานาชาติ (ITTF) ได้ปรับขนาดลูกจาก 38 มม. เป็น 40 มม. เพื่อเพิ่มแรงต้านอากาศ ทำให้ลูกวิ่งช้าลงและลดความหมุน เพื่อให้ผู้ชมสามารถติดตามเกมได้ง่ายขึ้น โดยเปลี่ยนครัังแรกวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ.2000
3. ยุคพลาสติก หรือ Poly Ball (2014 - ปัจจุบัน)
เนื่องจากเซลลูลอยด์เป็นวัสดุที่ไวไฟสูงและอันตรายในการขนส่งทางอากาศ ITTF จึงประกาศเปลี่ยนมาใช้ลูกที่ทำจาก พลาสติก (Non-celluloid) ตั้งแต่ปี 2014 เป็นต้นมา
สัญลักษณ์ 40+: ลูกพลาสติกจะมีเครื่องหมาย 40+ เพื่อบ่งบอกว่าเป็นลูกยุคใหม่
คุณลักษณะ: ลูกพลาสติกมีความแข็งกว่าลูกเซลลูลอยด์เล็กน้อย ให้วิถีลูกที่เปลี่ยนไป และความหมุนที่ลดลงจากเดิม ทำให้ผู้เล่นต้องปรับเทคนิคการตีเพื่อปรับตัวให้เข้ากับวัสดุชนิดนี้